Chinese nieuwjaar

Klaar voor de viering van Chinees nieuwjaar

Klaar voor de viering van Chinees nieuwjaar

Hoe het precies zit met de Chinese jaartelling weten we nog steeds niet, zelfs na uitgebreid onderzoek via Wikipedia. Het zou nu ergens rond 4710 moeten zijn, dat is onze inschatting. Hoe dan ook, elke reden voor een feestje is een goede reden, zo vinden onze meiden. Dus mochten ze in hun Chinese outfit mee naar Den Haag om daar het nieuwjaar te vieren.

Het lijkt een mooie traditie te gaan worden om in Den Haag onze adoptievrienden te ontmoeten, achter de draak richting Chinatown te hossen, de Chinese supermarkt te bezoeken en vervolgens de dag te beëindigen in een restaurant. Deze keer houden we rekening met twee groepen: “groep Tian Jia” en “groep Fu Tian” om het zo maar even te zeggen. Zodoende zitten we om 10u al aan het eerste kopje koffie met de families Slofstra en Bank. Die zijn van “groep Fu Tian”… Gezellig hoor, de kinderen hebben meteen weer een klik en de ouders hebben genoeg om over bij te praten. De jongens Luan Slofstra en Huang Bank zijn twee heerlijke kereltjes, die zich klaarblijkelijk prima op hun gemak voelen bij hun nieuwe ouders. Het is echt een genot om ze te zien dartelen.

Dartelen kunnen onze meiden ook heel goed. Ze rennen van het restaurant heen en weer naar een podium waar het Chinese feestje is losgebarsten. Podium en restaurant staan beide in het enorme stadhuis van Den Haag dus zodoende kunnen ze lekker hun gang gaan. Aan Fu Tian is duidelijk te merken dat ze geniet van al die Chinezen om haar heen. De dansjes, muziek en acrobatiek op het podium staat ze ademloos te bekijken. Eerlijk is eerlijk: het is ook best indrukwekkend. Zelfs als je niets met Chinese cultuur hebt komt het behoorlijk binnen. Tian Jia en Fu Tian zorgen ervoor dat ze niets hoeven te missen. Met hun kleine elleboogjes wurmen ze zich voor de Chinese VIP’s op de eerste rij. Niemand die ze iets kan maken 🙂

De Chinese draak

De Chinese draak

Na een tijdje is ook “groep Tian Jia” compleet en kan de wandeling met de draak richting Chinatown beginnen. De draak wordt gevormd door acht man die met stokken boven hun hoofd de draak omhoog houden. Begeleid door een hels kabaal, Chinese dansers, karate-figuren en verklede oma’s die Hongbao uitdelen zit de sfeer er weer goed in. Halverwege de wandeling zien we een Aziatische supermarkt. Met drie grote tassen noedels, snoepjes, kruiden, schaaltjes en andere prullaria doen we ook deze keer weer goede zaken. Voordat de meisjes de tent afbreken en allerlei kingsize pakken snoep in de boodschappenkar gooien slenteren we weer de straat op, om vervolgens met de hele groep te eindigen in een restaurant. ‘Een tent met zo’n draaitafel’ is eigenlijk de enige eis die we aan een restaurant in Chinatown stellen. En dat is gelukt. Het eten smaakt prima, Fu Tian zit heerlijk te smikkelen en Tian Jia wil elke dag wel Chinees eten!

Met gevulde buikjes en een goed humeur lopen we terug naar de auto. Afscheid nemen van de groep en tot de volgende keer! Onderweg naar huis wordt het al vroeg donker en kletsen we nog wat met de meiden over de dag van vandaag. Of ze nog een keer naar China terug willen? Ja, natuurlijk! Maar dan wel alleen voor vakantie he…

Artikel voor het adoptieblad

Een tijdje geleden is aan ons gevraagd om een artikel te schrijven over ‘oudere’ adoptiekinderen voor het adoptieblad van stichting Kind en Toekomst. Het leek ons leuk om dat artikel op deze website te delen….

Mijn moeder was een wijze vrouw.

Mijn moeder was een wijze vrouw. Vragen over haar leeftijd beantwoordde ze altijd met: “Ald? De duvel is âld”. Dat is Fries voor “De duivel is oud”. Zo kijken we ook tegen de leeftijd van onze twee prachtkinderen aan. Iemand heeft eens tegen ons gezegd dat je met 6 en 7 jaar eigenlijk al een special need hebt maar voor ons voelt het alsof ze altijd bij ons hebben gehoord (of wij bij hún, zo kun je het ook zien). Wél worden er in deze leeftijd specifieke vragen door je kind gesteld die in een jongere leeftijd meestal nog niet aan de orde zijn. Ook vergt het wat creativiteit en inlevingsvermogen om met die situaties te kunnen omgaan. Dit korte verhaal gaat over dat soort situaties.

Reality check

Papierwerk op 24 mei 2010

Hemels Perfect op 24 mei 2010

De naam Tian Jia betekent Hemels Perfect en dat was de verwachting ook tot aan het moment van de overdracht op 24 mei 2010. Toen kregen we een ontroostbaar, huilend kindje van 5 jaar in de handen gedrukt. Een meisje met een schisis special need dat zich heel bewust leek te zijn van afscheid van alles wat daarvoor was gebeurd. Onze sterke behoefte om haar liefelijk op te vangen en een veilig thuis te geven moest even plaats maken voor een ‘reality check’. Waarschijnlijk was dit mooie meisje helemaal niet voorbereid op een vertrek uit China. En wie zijn wij om zo’n meisje bij pleegouders vandaan te halen? In een reactie op het mooie boek (Wereldkind) van Renée Wolfs zei iemand dat kinderen niet worden opgehaald maar worden gebracht naar mensen die waarschijnlijk het beste voor het kind kunnen zorgen. Dat zou ik graag willen geloven maar kleuterende kinderen denken daar écht anders over.

Zeker een half jaar lang zijn we door onze dochter behoorlijk getest op vertrouwen, liefde en een vrijwel permanente aanwezigheid van Annemieke. Dat ging de hele dag door, inclusief de nachtelijke uren. Bij het spelen met buurkinderen en het naar school gaan werden ook haar eigen sociale vaardigheden aangesproken en kon ze haar aandacht wat meer verplaatsen. Gaandeweg kon ze zichzelf in het Nederlands verstaanbaar maken en kregen we haar feiten te horen over het pleeggezin (waarvan ze op dat moment inderdaad nog dacht dat het haar werkelijke ouders waren). De impact van de overdracht kwam ter sprake en ook kregen we directe feedback op de manier waarop wij dat volgens haar hadden aangepakt. Opnieuw een reality check voor ons. Maar wel heel fijn om te weten voor een volgende keer!

De tweede

Vrolijk en spontaan

Vrolijk en spontaan

Het is 15 oktober 2012 en we staan voor de tweede keer in China waar Fu Tian van 6 jaar oud op ons wacht. Via de special focus lijst van Kind en Toekomst stonden we meteen open voor haar komst. En met de kennis en ervaring vanuit de eerste adoptie wisten we dat je je nauwelijks kunt voorbereiden op de overdracht en de periode direct daarna. Fu Tian heeft haar hele leven in een kindertehuis gewoond en is daar heel netjes opgevoed door meerdere personen. Volgens Rose, onze gids ter plaatse, staat dit kindertehuis (in Beijing) positief tegenover adoptie en zijn blij als kindjes ouders krijgen. Vanwege hun goede voorbereiding was de overdracht kalm. Ze liep ongedwongen, bijna vrolijk achter ons aan naar het gereedstaande busje.

Zelfbeeld bevestigen

Voor Tian Jia, onze oudste dochter van nu 7 jaar was dit hét moment om haar zelfbeeld te willen bevestigen bij ons. Ze toetste allerlei eerder verworven zekerheden: “Mag mijn vriendin Anna nu nog wel komen spelen?”, “Moet ik nu ook vroeger naar bed?“ maar ook vragen over haar identiteit: “Ben ik wel geschikt voor jullie?”, “Wie vinden jullie het liefste kindje?”. Deze vragen komen voorbij als je in de rij staat te wachten bij een volle supermarkt of als je net aan tafel zit te eten en een hapje boerenkool neemt. Het vrolijke, actieve en extroverte meisje verandert ineens in een twijfelend kindje. Alle energie wordt opnieuw gericht op de relatie met mama, terwijl haar zusje nauwlettend in de gaten wordt gehouden. Dit werkt door op school; ineens leest ze weer AVI 2 terwijl ze voorheen gemakkelijk AVI 3 aankon. Het rekenen is achteruit gegaan en sociale contacten met klasgenootjes is door haar op een lager pitje gezet.

Hoe pakken wij dit aan?

Kortom: 2012 was een pittig jaar voor Tian Jia. Waarschijnlijk voor haar nog meer dan voor onze tweede dochter. Vandaar dat we vlot na terugkeer de Video Interactie Begeleiding hebben ingeschakeld; de eerste opnamen en evaluatie is gedaan en de tweede volgt binnenkort. Bij de evaluatie werd nog eens bevestigd dat het erg belangrijk is om het volledige verhaal rond het afstand doen, de pleegouders en de overdracht te blijven bespreken. In die fase zitten we op dit moment. Eén van onze stoelen in de kamer is benoemd als praatstoel. Als zijzelf, papa of mama daar gaat zitten dan weten we dat er in alle rust even gesproken kan worden over adoptie. Een exclusief momentje, onze jongere dochter mag daar dan ook even niet bij zijn.

Behalve de praatstoel hebben we met een powerpoint tekening een tijdlijn gemaakt met foto’s (voor zover we die hebben) en tekeningen van de belangrijke momenten. Dat ondersteund het gesprek en zij kan het naar wens aanvullen met details zodat ze haar eigen levensloop in kaart kan brengen. Wij merken dat deze behoefte bij haar bestaat, misschien door de komst van een zusje maar misschien past het ook gewoon bij het gedrag en informatiebehoefte van een 7-jarige. Het gezamenlijk invullen van het plaatje schept ook weer een band die belangrijk is voor de komende jaren, in ieder geval tot de pubertijd.

Onze jongste, nu 6 jaar, begint al Nederlandse woorden in zinsverband te plaatsen. Wie weet wat ze ons straks gaat vertellen als ze de taal beheerst. Alles moet nog zo vers in haar geheugen liggen dat je er vrijwel meteen een goed gesprek over kunt hebben. Deze snelheid van communicatie is dan weer het fijne van ‘oudere’ kinderen. Ongetwijfeld heeft ze feilloos in de gaten hoe wij het gesprek met haar zus aanpakken en verwacht ze over een tijdje hetzelfde. Maar misschien ook niet… voor ons is het zaak om op alle situaties flexibel te kunnen inspelen. Alles is in openheid bespreekbaar en soms is het handig om je kind hierin een beetje op gang te helpen want daarmee voorkom je een eventuele wilde fantasie over het afstaan door de biologische ouders.

Ontdekkingsreis

Het schrijven van dit korte verhaal hebben wij gedaan met in ’t achterhoofd dat de meiden het zelf ooit kunnen teruglezen. Op het eerste gezicht lijkt het allemaal geregisseerd met een duidelijke planning voor ogen, maar niets is minder waar. Het is een ontdekkingsreis die in 2010 is begonnen, nog niet is geëindigd en door ons zeer spontaan beleefd. Het eerste jaar in Nederland kunnen de meiden straks zelf nalezen op het weblog. Voor Tian Jia hebben we een jaarboekje gemaakt van www.familiekeulen.nl/adoptie en voor Fu Tian wordt dat over een tijdje ook gedaan. Haar weblog staat op www.familiekeulen.nl/weernaarchina.

Zusjes Tian Jia en Fu Tian

Zusjes Tian Jia en Fu Tian

Naar school

Je zingt nog volop Chinese kinderliedjes en dan ineens zit je tussen Nederlandse kleuters de opwekkingsliederen van Elly en Rikkert mee te zingen. Dat hoort natuurlijk allemaal bij het proces van taalontwikkeling maar het is de zoveelste cultuurschok 🙂 Nou ja, eigenlijk zijn de liedjes best leuk en zo langzamerhand weten wij ook precies hoe we al die liedjes op YouTube kunnen vinden… Na het avondeten lassen we regelmatig een momentje in om met z’n vieren te zingen over Jonah die niet naar Nineveh ging (of zeg ik nu iets geks?)

Groep 2 was nog iets teveel van het goede want daar zijn ze in december al bezig met het hakken en plakken van woorden met twee lettergrepen. Eerst maar terug naar de basis, onbezorgd spelen met andere kinderen en het opdoen van een heel nieuw ritme. Gaandeweg komen de woorden en zinnen vanzelf wel. Daar zijn we eigenlijk niet bezorgd over.

Iets zorgelijk is wel dat Fu Tian echt slecht zicht heeft. De specialist vindt het bijzonder dat ze zich zo goed heeft aangepast aan het dagelijkse leven. Ze struikelt bijna nooit, loopt de trap heel normaal af en kan zich in huis prima redden. Toch zie je ook dat het fietsen best lastig is, ze zoekt regelmatig naar haar speelgoed (terwijl het voor haar neus ligt) en een botsing op het schoolplein is ook al voorgekomen. Daarom is de ondersteuning van Bartimeus ingeschakeld, zij zijn specialist in leven met een visuele beperking. Het is de bedoeling dat we bezocht worden door een ‘ambulant begeleider’ die ook tips aan de school zal gaan geven zodat Fu Tian de reguliere lessen kan blijven volgen. Wij denken zelf aan een leeslineaaltje, een loep, extra tafellampje en misschien kan zelfs de iPad nog aangesloten worden op het digibord.

De instroomgroep van Fu Tian is momenteel 14 kinderen groot en juf Serena heeft onze dochter zelfs al een keer als hulpje gebombardeerd. Niet dat ze er veel van begreep maar de sticker op haar hand werd thuis natuurlijk vol trots getoond. Ze wilde er een heel verhaal over vertellen maar vanwege haar beperkte woordenschat bleef ’t bij “juf! hand! mooooi! góedzo!”. En dat een paar keer achter elkaar en door elkaar… Nou ja, je snapt ongeveer wel hoe enorm trots wij op haar zijn.

Cultuurschok nummer twee

Te paard

Te paard

Na het liedjes zingen langs de deuren vanwege Sint Maarten duurde het niet lang voordat de volgende cultuurschok zich aandiende. De intocht van Sinterklaas was er eentje om in te lijsten: Fu Tian had werkelijk, maar dan ook echt helemaal geen idee wat haar overkwam…

Het begon al met het zwartepietenpakje wat Tian Jia aantrok. Dat zag er toch wel heel vreemd uit. Een paars petje met een gele veer… Groot was de verrassing dat Fu Tian niet lang daarna zelf aan de beurt was om in een pakje gehesen te worden. Onderweg naar de aankomst van Sinterklaas in Ermelo vonden we het wel zo leuk om haar ook uit te dossen. Zo gezegd zo gedaan, we kochten een pakje bij de Kruidvat en vanwege het ontbreken van paskamers mocht ze zich omkleden tussen de stellingen bij de shampoos en parfums. Je zag haar een gezicht trekken van: “Ja hallo, dat ga ik dus niet aantrekken he”. Maar natuurlijk ontkwam ze niet aan onze ‘armklem’ en al snel na het omkleden stonden Tian Jia en Fu Tian in vol ornaat te jumpen in afwachting van de bebaarde kindervriend.

Tijdens het jumpen zag Fu Tian haar ogen uit. Kleine kinderen met zwarte gezichtjes, maar de ogen vrij gehouden van de schmink en ook de hals en nek smetteloos wit. Ze wees een paar keer naar die kinderen om aan te geven dat ’t toch echt heel vreemd is maar het ontbreekt haar nog aan een woordenschat voor dit soort gebeurtenissen. Benieuwd hoe ze deze ervaringen over een paar maanden in het Nederlands met ons gaat delen.

Twee Chinese pietjes

Twee Chinese pietjes

Thuis ging het vreemde feest gewoon verder. Sinterklaasliedjes werden door Tian Jia voorgezongen, filmpjes op Youtube opgezocht en natuurlijk de herhalingen van het Sinterklaasjournaal uit 2011. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is duurde het niet lang voordat ook Fu Tian uit volle borst sinterklaaskapoentje meezong. Als beloning mocht ze een paar van die poepbruine pepernoten eten. Ook al zo vreemd. Hoezo hersenspoelen… 🙂

Sinds de intocht wordt het Sinterklaasjournaal dagelijks een keer of tien bekeken. Je weet maar nooit of er weer iets nieuws te melden is. Misschien is het paard van Sinterklaas echt weg? Tian Jia begint al een beetje te twijfelen aan dat verhaal maar voor Fu Tian is er een rotsvast vertrouwen dat dit gewoon bij het dagelijkse leven in Nederland hoort. Waarom zou ze ook twijfelen als haar nieuwe ouders net zo hard meezingen met Sinterklaasje bonne bonne bonne!

o o Sinte Maaaarten

Met een lampion langs de deuren

Met een lampion langs de deuren

Op 11 november wordt het Sinte Maarten feest gevierd. Wat precies de herkomst ervan is zijn wij al lang vergeten, maar de traditie om kinderen langs de deuren te laten gaan om snoep op te halen houden we graag in stand! En onze meiden krijgen dit Nederlandse culturele feestje met de paplepel naar binnen. Voor Fu Tian was het allemaal maar vreemd, de blik in haar ogen zei ons dat ze werkelijk geen idee had wat er zou gaan gebeuren. Zelfs met de vertaalcomputer van Google translate kun je voor zoiets eigenlijk geen goede uitleg vinden. Op hoop van zegen dan maar achter grote zus Tian Jia aan drentelen 🙂

Bij de vijfde deur kende ze het Sinte Maarten liedje uit d’r hoofd en bij terugkomst was haar snoeptasje net zo vol als van de andere kinderen. Tian Jia had haar in eerste instantie nog geholpen om snoepjes aan te nemen (we willen nog liever niet dat ‘vreemde’ mensen haar iets geven) maar na een tijdje kon dat los worden gelaten. Ze snapte precies wat er bij de eerstvolgende deur van haar werd verwacht om een beloning in ontvangst te kunnen nemen.

Op een veilige afstand van de dieren

Op een veilige afstand van de dieren

Deze zondag is ook besteed aan een bezoekje aan de lokale kinderboerderij. In haar dossier van het kindertehuis stond dat Fu Tian van dieren hield. Dat moeten dan toch echt pluche knuffeldieren en dieren op kleurplaten zijn geweest! Bij de eerste de beste eend brak de paniek al bijna uit en toen moeder gans langs kwam waggelen werd het er niet beter op. Papa vond het nodig om een paar zakjes met zaadjes te kopen en toen die werden uitgestrooid werd ’t alleen maar erger. Dan maar naar de kippehokken want de kippen komen niet op je afstormen en je kunt ook beter op afstand blijven. Voor Fu Tian een geruststellende gedachte!

 

Snel!

De eerste fietsles

De eerste fietsles

Wat kun je nu eigenlijk doen, zo’n eerste week terug in Nederland? Nou, veel! En als het aan Fu Tian ligt dan gaat het ook nog een keer retesnel. Niet dat ze nu meteen de racefiets opstapt maar het fietsje met extra wieltjes had ze natuurlijk al lang in de garage zien staan. En ondanks dat ze zowel bij de eerste fietsles als bij de tweede een behoorlijke smak maakte, wil ze toch wel heel graag vooruitgang boeken.

Niet alleen bij het fietsen lijkt ze ongeduldig, dat gaat zo eigenlijk de hele dag door. Ze wil graag aan de gang blijven. Even rustig chillen zoals Tian Jia dat zo goed kan is er voorlopig niet bij. Prima natuurlijk, voor haar is dit een goede manier om de buurt te leren kennen. En als ze een keer met de fiets valt dan troosten we haar. “Da’s goed voor de hechting” zeggen we dan maar we vinden het natuurlijk ook heerlijk om haar dan weer even te kunnen knuffelen 🙂

Snel is ze ook met het leren van nieuwe woorden. In China begon dat al met woorden als eten, slapen, plassen en allerlei andere noodzakelijke dingetjes. Inmiddels kent ze het ABC-liedje al helemaal uit haar hoofd en kan ze tot 20 tellen in het Nederlands. Rekenen kan ze ook als de beste, zowel optellen als aftrekken is geen probleem. Wetende dat adoptiekinderen vreemd genoeg nog wel eens last hebben van dyscalculie (een rekenstoornis) zal dat in haar geval waarschijnlijk meevallen.

Het tempo van onze dag wordt momenteel door Fu Tian bepaald. Wel zijn er de vaste momenten zoals het eten en het bad-bed ritueel. Ondanks het frisse weer gaan we naar buiten, soms wandelend naar de supermarkt of zoals vandaag even naar een woonwinkel.  Voor ons wordt het straks tijd om een wat vastere dagindeling te gaan bedenken want dat had ze in het kindertehuis in China immers ook. Er zal wel voldoende tijd zijn voor spelen en knuffelen want dat vind ze eigenlijk het allerleukste. Wij ook!

Tian Jia mag gewoon haar eigen dingen doen want zij gaat alweer naar school om de draad in groep drie weer op te pikken. Haar juffen hebben een leuk weerzien met de andere kinderen georganiseerd en als cadeautje heeft Tian Jia aan ieder kind Chinese eetstokjes gegeven. Ongetwijfeld zal dat bij veel kinderen tijdens het avondeten volop zijn uitgeprobeerd! Zo pik je toch nog iets mee van een andere cultuur…

Zusjes spelen Kapla

Zusjes spelen Kapla

Emoties op Schiphol

Klaar voor vertrek

Klaar voor vertrek

Na 19 dagen China weer naar huis. De meiden zijn er helemaal klaar voor, hoewel Fu Tian nog niet zo goed weet wat haar te wachten staat. Zenuwachtig is ze niet, ze doet gewoon wat haar grote zus doet en dat is prima voor dit moment. Dat is een mooie manier om elkaar nog beter te leren vertrouwen.

En dan staat op woensdag 31 oktober om 19u een hele clan van familie, vrienden en buren in de aankomsthal van Schiphol met spandoek en al! Een uurtje eerder liepen wij met onze fantastische dochters door de gangen van onze nationale luchthaven. Nog even voor de laatste keer een controle op de papieren door een overijverige marechaussee, het laatste Chinese geld wisselen, koffers ophalen en dan richting die grote glazen deuren.

‘Nu zijn we een compleet gezin’ is het eerste wat door ons heen ging bij het open zoeven van de deuren. Na zoveel jaren is het klaar, iedereen kan het zien en het voelt fantastisch. Met zo’n geweldig ontvangst krijg je ook gevoel dat het ons is gegund. Familie uit Lemmer, Heeg en Amsterdam. Buren uit Harderwijk en vrienden helemaal uit Venray! Heel erg bedankt allemaal!!

In het middelpunt van de belangstelling

In het middelpunt van de belangstelling

De meiden zaten lekker te chillen bovenop de koffers en lieten de hele toestand een beetje op zich afkomen. Het was natuurlijk ook 2u ’s nachts Chinese tijd dus de fut was er aardig uit. Af en toe huilde Fu Tian, het zal allemaal wat teveel zijn geweest dus het kopje koffie met iedereen en een meer uitgebreide kennismaking met onze nieuwe dochter moet een andere keer ingehaald worden. Gelukkig was daarvoor begrip ondanks het lange wachten en de reis naar Schiphol. Ook daarvoor nog bedankt!

Na zo’n super ontvangst was het een extra verrassing dat onze auto helemaal  was schoongemaakt. Zelfs de bekleding en dashboard was behandeld, het ruikte als nieuw. Prettig hoor! Snel naar huis, wat zou daar op ons wachten?

Creativiteit van de buren

Creativiteit van de buren

Handtekeningen van de buurkinderen

Handtekeningen van de buurkinderen

De buren waren weer lekker creatief bezig geweest… Een waslijn met roze kleding, mooie tekeningen van onze meiden, een groot bord in de tuin met ‘hand’tekeningen, slingers binnen en buiten en natuurlijk de Chinese vlag. Wat zullen ze bij het bedenken van dit alles een voorpret hebben gehad! We zijn benieuwd naar de verhalen en zullen die de komende dagen hopelijk wel gaan horen.

Talent voor tekenen!

Talent voor tekenen!

Laatste bericht uit China

De laatste yuan's uitgeven

De laatste yuan’s uitgeven

Nog één keer shoppen in Peking. Nog één keer avondeten met de groep. Bijna alles nog één keer. Behalve terugkomen, dat doen we zeker nog een keer. Misschien met een ‘roots reis’ voor de meiden of gewoon een vakantie, wie zal het zeggen. Nu is het eerst tijd om terug te kijken op 19 dagen China. Wat is ons het meest opgevallen?

Fu Tian en het kindertehuis waarin ze is voorbereid op nieuwe ouders. Dit is op een fantastische manier gedaan waarvoor wij ze dankbaar zijn. Tian Jia die zich als een echte grote zus heeft gedragen. Soms was het moeilijk maar ze probeert haar zusje steeds meer te helpen omdat ze weet dat zij minder goed kan zien. Tenslotte wij zelf, de ervaring van de eerste adoptie hebben we meegenomen, daardoor zijn we meer ontspannen en dat straalt hopelijk af op Fu Tian.

We denken ook aan twee biologische moeders. Zij weten helaas niet dat hun meiden in onze armen zijn gesloten maar we zijn ze dankbaar dat wij ze mogen opvoeden. Zij mogen erop rekenen dat de meiden in een warm gezin opgroeien met alle mogelijkheden die andere kinderen ook hebben.

Vanaf morgen gaan we vooruit kijken. De Nederlandse taal leren, thuis in een eigen bed slapen, naar het zwembad, fietsen, school, vriendinnetjes en ga zo maar door. Het hechtingsproces in het normale gezinsleven kan eindelijk gaan beginnen. Dit gaat helemaal goed komen want het zijn twee slimme, extroverte meiden. Ondeugend en soms een beetje stout maar dat hoort bij het spel. Voor de komende weken en maanden vullen wij het weblog regelmatig aan, in ieder geval 1 jaar lang, net als bij Tian Jia. Op die manier hopen we het eerste jaar in Nederland straks als een boekje aan Fu Tian te kunnen geven, inclusief alle reacties!

Mèimei op bezoek vanuit Nederland

De primeur voor meimei

De primeur voor meimei

Met de vertaalcomputer Google translate werd Fu Tian voorbereid op de komst van het jongere zusje (mèimei in het Chinees) van Annemieke. Cécile is stewardess bij de KLM en was in het begin van onze adoptiereis ook al een keer op bezoek geweest. Maar toen kende ze Fu Tian nog niet en nu heeft ze van alle familieleden dus de primeur. Erg leuk hoor, om een familielid te treffen in het verre China. Dat maakt zo’n dag extra speciaal! Vanzelfsprekend hebben we de lokale winkels met haar verkend en is ze voor de lunch en het avondeten gebleven. Daarna moest ze weer terug naar haar eigen hotel om bij te slapen en zich voor te bereiden op de terugreis van morgenochtend.

Deze dag was ook nog speciaal omdat alle officiële papieren van de Nederlandse ambassade eindelijk retour kwamen. Een Chinees paspoort voor Fu Tian en de gelegaliseerde notariële akten zijn straks in Nederland weer nodig voor het aanvragen van de Nederlandse nationaliteit. Het is ook nodig voor een burgerservicenummer zodat ze vanaf dag 1 belasting kan gaan betalen. Ook is de Chinese rol die we eerder hadden besteld door onze gids Rose afgeleverd. Deze rol is gemaakt van rijstpapier en gaat straks op Fu Tian’s slaapkamer een mooi plekje krijgen.

Al met al was het een hele relaxte dag. ’s Ochtends begon het al goed met de verjaardag van één van de adoptiemoeders, lekker gebakje erbij, goed gezelschap, wat wil je nog meer. De ‘nieuwe’ en ‘oude’ kinderen hebben heerlijk met elkaar gespeeld alsof er geen taalbarrière is. Het is werkelijk een genot om deze kinderen met een soortgelijke achtergrond met elkaar te zien omgaan. Even speelt de gedachte hoe zíj hier later op zullen terugkijken. De tijd zal het moeten leren, wij als verantwoordelijke adoptieouders zullen ons uiterste best doen voor een goede toekomst. Hopelijk kunnen we voldoen aan hun verwachtingen.

De afstreepkalender op de koelkast

De afstreepkalender op de koelkast

Als je je voorneemt om de dagen vooral níet te gaan aftellen gebeurd het toch. Op de koelkast hangt een afstreepkalender zodat de dames kunnen zien over hoeveel nachtjes we naar Nederland vliegen. Morgenavond de koffers inpakken zodat ze overmorgen om 10u door de bell boys worden opgehaald. Aangezien het maximale gewicht 30kg per persoon mag zijn, zit het er dik in dat we nog een keer naar de Pearl Market of Silk Market zullen gaan. Er zijn nog wat yuan’s, euro’s en dollars over en het is net alsof de dames daar een neusje voor hebben. Misschien wel zo handig om morgen met de taxi te gaan in plaats van de metro. Benieuwd of alles in de kofferbak past…

Bezoek aan de hutongs

Hutong van bovenaf

Hutong van bovenaf

Mocht je het niet weten: een hutong is een typische woonwijk met nauwe straatjes en kleine huisjes, voornamelijk te vinden in Beijing. Deze woningen bestaan soms al 700 jaar maar het lijkt erop dat de moderne Chinezen tegenwoordig toch liever in appartementen willen wonen. Gelukkig voorkomt de overheid dat alle hutongs tegen de vlakte gaan om plaats te maken voor torenflats. Zo ook de hutong bij de drumtowers waar we vandaag met de hele groep op bezoek waren. Deze hutong was flink opgeknapt voorafgaand aan de Olympische Spelen van 2008 in Beijing. Bewoners hoeven niet meer bruinkool te stoken maar hebben tegenwoordig elektrische verwarming, welke voor 80% betaald wordt door dezelfde overheid.

Twee personen per riksja

Twee personen per riksja

Het bezoek aan zo’n traditionele omgeving is natuurlijk niet compleet zonder een ritje met een riksja. Het was een hele optocht van de zeven Nederlandse gezinnen maar gaandeweg werd duidelijk dat wij niet de enige waren. Tamelijk veel buitenlanders hadden dezelfde hutong ook al gevonden. Tel daar nog bij op de vele Chinezen die de zondag benutten om even een stukje te wandelen en dan heb je stampvolle straatjes. Maar gezellig was het wel en daarom was dit wat ons betreft het leukste uitje van de afgelopen periode.

Fu Tian is heel nadrukkelijk bezig een plaatsje in ons gezin te krijgen. Het opeisen van de aandacht hoort daar ook bij en dat doet ze op een speciale wijze. Even stil blijven staan, wat stampvoeten en vervolgens als je haar aanspreekt draait ze haar hoofd even weg. Deze routine kennen we zo langzamerhand, ware het niet dat haar grote zus nu ook precies in de gaten heeft dat deze strategie werkt. Dus dan zie je op een gegeven moment twee meiden stil staan en stampvoetend het hoofd wegdraaien. Het moet niet gekker worden! Wat zijn ’t toch geweldige kinderen.

Stamkroeg vind je rechtsonder op de foto

Stamkroeg vind je rechtsonder op de foto

Voor het avondeten zijn we opnieuw naar de ‘stamkroeg’ tegenover het hotel gegaan. Een paar dagen geleden had een Engels sprekende ober wat lokale gerechten op een papiertje gezet dus de keuze was snel gemaakt. Helaas bleek deze keuze iets te pittig. Bij een bevriende adoptiefamilie die ook was meegegaan zagen we de jongste zoon zelfs rood aanlopen. Blussen!! Hier in China blussen ze met witte rijst, maar wij hadden alleen maar Sprite en bier. Dom dom dom. Om te onthouden voor een volgende keer.